Dodatkowym plusem jest fakt priorytetowych szczepionek na gruźlicę, które wstrzykuje się już noworodkom w pierwszej dobie życia.

Najpopularniejszą postacią tej choroby jest gruźlicze zapalenie opłucnej jednak prątki ją powodujące atakują również tkankę skórną, układ kostny, układ płciowy, węzły chłonne czy układ nerwowy.

Gruźlicze zapalenie opłucnej chociaż docześnie występuje niezbyt często, to niestety nadal jest problematyczna, ponieważ jest to choroba w pełni zakaźna i wymaga natychmiastowej hospitalizacji.

Objawy płucnej wersji gruźlicy to przede wszystkim intensywny suchy kaszel, który trwa przed kilka tygodni. Następnie zmienia się w kaszel wykrztuśny, z bardzo obfitymi ilościami odkrztuszania, jednak w tym momencie chory już powinien być pod stałą kontrolą lekarzy.

Niestety, ale gruźlicy nie można stwierdzić w badaniu ogólnym. We wczesnym stadium również RTG nie jest miarodajne, najważniejsze jest badanie laboratoryjne.

Przez wzgląd na to, że początkowe objawy gruźlicy ograniczają się do kaszlu, wielu pacjentów jak również lekarzy najpierw diagnozuje ją za przeziębienie czy zapalenie płuc. Jednak objawy równoległe nie są przy tych chorobach tożsame. Dlatego jeśli mamy jakieś obawy musimy zwrócić uwagę na całkowity stan zdrowia, poprosić o zbadanie węzłów chłonnych, i jeśli poza kaszlem, zaniepokoją nas inne dysfunkcje powinniśmy zgłosić się na badania laboratoryjne w celu wykluczenia gruźlicy.

Zdjęcie: biologycorner /Flickr (CC)

Duże ryzyko dojścia do udaru mózgu powiązane jest z wiekiem. Każde 10 lat, po 55. roku życia, zwiększa ryzyko na wylew aż dwukrotnie. Pozostałe warunki ryzyka to głównie gatunkem męski, rasowość genetyczna – rasa żółta i czarna choruje częściej, warunki genetyczne, wcześniejsze udary, otyłość, nadciśnienie, choroby serca, cukrzyca, schorzenia neurologiczne, alkoholizm, palenie tytoniu, zmiany krzepnięcia krwi, stosowanie narkotyków, zaburzenia gruczołu tarczycy.

Łatwo zauważyć, że czynniki wpływające na ryzyko wystąpienia udaru mózgu są bardzo obszerne i niestety, ale powszechne. Na dodatek ich kumulacja potęguje szanse, dlatego trzeba zainteresować się tym problemem możliwie jak najszybciej.

Profilaktyka od kilku lat z powodzeniem prowadzone wśród osób z grupy zwiększonego ryzyka, pozwoliły ograniczyć ilość wypadków wylewu czy zawału mózgu, jednakże umieralność wśród osób po odbytym schorzeniu nadal jest bardzo wysoka.

Jej następstwem jest stała i całkowita ślepota. Co smutne, jednak szacuje się, że chorych i nieleczonych na tę chorobę żyje około siedmiu milinów ludzi. Dane te są przerażające, ponieważ niestety, ale okulistę odwiedzamy chyba nie częściej niż stomatologa.

Choroba ta jest na tyle groźna, że tworzy się u osób w każdym wieku, a czas jej rozwoju wynosi kilkadziesiąt lat. Początkowymi objawami jest wzrost ciśnienia śródgałkowego oka, jednakże ze względu na fakt, że ten wynik możliwy jest tylko w gabinecie, chory przychodzi do niego później w przypadku aktywacji rozleglejszych zmian. Najważniejsza zmiana i pierwsza powodująca konsekwencje to zmiana zakresu widzenia. Zmiana oczywiście polegająca na jego ograniczenia. Symptom ten jest już konsekwencją poważnych zmian w zakresie nerwu wzrokowego, który przy tej chorobie po prostu znika.

Szczęśliwie w epoce zaawansowanej medycyny mamy opcję skorzystania z terapii farmakologicznej, której następstwem jest spore spowolnienie procesu prowadzącego do ślepoty. W rozleglejszych zmianach możliwe jest niwelowanie chirurgiczne i laserowe, jednak uwzględniając postęp schorzenia nie daje to pełnej gwarancji poprawy wzroku czy też zatrzymania choroby.

Wszystkie symptomy choroby są o bardzo silne i mimo ich podobieństwa do przeziębienia czy grypy nie można ignorować sytuacji, gdy występuje: wycieńczenie, bóle mięśniowo-stawowy, wysoka gorączkę, dreszcze, wzmożoną potliwość, kaszel, boleść klatki piersiowej i duszność.

Diagnostyka nie jest skomplikowana, gdyż już w badaniu osłuchowym słychać poważne zmiany w płucach, dodatkowo wykonuje się badanie RTG płuc, badania laboratoryjne i spirometrię.

Leczenie przeprowadzana jest za pomocą antybiotyków o dużym spectrum działania, a po poznaniu antybiogramu odpowiednimi szczepami antybiotyków. Doraźnie stosuje się leki przeciwbólowe, obniżające temperaturę oraz wszelkie wykrztuśne i przeciwkaszlowe.

Osoba chora zazwyczaj nie przyzna się do choroby, najczęściej diagnozują ją najbliższe osoby. Przez wzgląd na stan psychiczny osoby chorej trzeba zachowywać się delikatnie, by nie pogłębić jej sytuacji.

Oznaki nerwicy lękowej, oprócz wszechogarniającego lęku to zazwyczaj brak pewności siebie, dominujący pesymizm, skazywanie wszystkiego na niepowodzenia, osobiste ustosunkowanie do każdego wydarzenia, przesada na zachowania innych wobec własnej osoby, jednakże przede wszystkim wycofanie się z kontaktów z otoczeniem.

Przyczyny nerwicy lękowej nie są konkretnie opisane, niestety, ale niewielki procent chorych to ludzie, u których stan ten został wywołany urazem psychicznym czy gwałtownym strachem w wyniku realnego zdarzenia. Tacy pacjenci mają większą świadomość swojej nerwicy i łatwiej ich zdiagnozować, gdyż stanowią grupę chorych z fobiami, a nie lękami.

W sytuacji osób,u których lęk pojawił się nagle i bez wyraźnej przyczyny, trudno jest przeprowadzić efektywną terapię, gdyż tylko świadomy w niej udział wywołuje efekty.

Najogólniej torbiel jest odrębną przestrzenią patologiczną, która zapełniona jest płynem bądź inną substancją. Często jest to jednokomórkowiec, jednak zazwyczaj składa się z większej ilości tkanek i potrafi osiągnąć pokaźne wymiary.

Wymienia się torbiele prawdziwe, rzekome i krwotoczne. Jednak dla nas istotniejszy jest podział przez wzgląd na umiejscowienie. Najczęściej torbiel ogranicza się do narządów rodnych kobiet i jest to największy procent wszystkich leczonych zmian.

przeważnie mamy do czynienia z torbielem jajnika, który wytworzył się w wyniku zalegającego pęcherzyka Graafa. Około 85% schorzeń to zmiany łagodne, jednocześnie pozostały procent to przypadki onkologiczne, które powstają jako zaniedbanie patologii w zakresie narządów rodnych.

Oznaki wszystkich cyst to przede wszystkim zaburzenia miesiączkowania, krwawienie okołomiesiączkowe, boleść podbrzusza. Z objawów, które nie są typowym wskaźnikiem na tę chorobę, trzeba pamiętać o bólach głowy, utracie przytomności, permanentnym stresie oraz w zaawansowanej fazie mdłościach i wymiotach.

By móc określić zmiany należy poddać się badaniu ginekologicznemu. DobryDoświadczony} lekarz już w czasie badania palpitacyjnego rozmozna patologue w obrębie jajnika, jednak dopiero na badaniu USG będzie to widoczne i zdiagnozowane. W przypadkach rozpoznania poważniejszych zmian przeprowadza się biopsję torbieli.

Leczenie dopasowywane jest do wieku chorej i do zaawansowania choroby. Niewielkie i bezobjawowe torbiele zazwyczaj znikają same, można je wspomóc włączając terapię hormonalną. Jednak w przypadkach poważnego stadium lub ryzyka zmian złośliwych potrzebna jest interwencja operacyjna.

Jest to wada dość częsta i niestety, ale zazwyczaj pacjenci dopuszczają do ciężkiego stanu i diagnoza ma miejsce dopiero na skutek konsekwencji. Jednak jest pewna szansa, ponieważ profilaktyka i coraz większa świadomość powikłań aktywuje ludzi do badań.

Jeśli często odczuwamy boleść w nadbrzuszu, który potęguje się w momencie ”pustego żołądka”, a bez jedzienia jest najbardziej intensywny to niezwłocznie powinniśmy udać się z tym problemem do lekarza. Mniej charakterystyczne objawy to zgaga, nudności, częste kwaśne cofanie się pożywienia, utrata masy ciała, wzdęcia, czkawka czy brak wypróżnień na przemian z biegunkami oraz stały niesmak w ustach.

Przy zauważeniu chociaż kilku objawów możemy podejrzewać chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy.
By móc ją w pełni zdiagnozować należy przeprowadzić specjalistyczne badanie na obecność bakterii Helicobacter pylori oraz poddać się badaniu endoskopowemu.

Aktualnie terapia polega na usunięciu bakterii odpowiedzialnych za zmiany w śluzówce oraz farmakologicznym zobojętnianiu kwasów żołądkowych.

Niższy priorytet ma obecnie dieta, jednakże nie ma wątpliwości, że ma ona wpływ na formę naszego układu trawiennego. W ciągu choroby wrzodowej zakazane jest picie kawy, czarnej herbaty i napojów gazowanych, jedzenie ostrych przypraw oraz cebuli oraz należy do minimum ograniczyć tłuszcze.

Warto również mieć świadomość, że palenie papierosów ma znaczny wpływ na bieg choroby i leczenia, w związku z tym palacze są narażeni znaczniej tę chorobę.

Przyczyny nieżytu żołątkowo-jelitowego mogą być wielorakie, zazwyczaj jednak wina leży w substancji należącej do jednej z grup: bakterie, substancje egzotyczne, grzybnie, wirusy, substancje pasożytnicze czy naturalne toksyny zawarte w pożywieniu.

Zatrucie pokarmowe to nic innego jak próba wydalenia z organizmu przyczyny, która wywołała podrażnienie.

Najpopularniejszy typ tego procesu to zwykły kac.

Postępowanie w trakcie nieżytu jest bardzo ważne, gdyż bardzo łatwo jest doprowadzić do odwodnienia i nabawić się poważniejszych dysfunkcji. Najważniejsze jest to, aby nie powstrzymywać się od wymiotów, nie leczyć biegunki, gdyż takim zachowaniem toksyna dłużej będzie przebywać w organizmie, przez co nasza sytuacja może się znacznie wydłużyć. Trzeba uzupełniać braki wody, w tym przypadku powinno się spożyć przynajmniej osiem szklanek wody na dobę, jednak najlepiej uzupełnijmy ją solą i jakimś źródłem glukozy. Możemy spożyć chociaż odrobinę soku pomarańczowego, który jest bogaty w potrzebny potas.

Musimy również coś jeść, ale nie mogą być to potrawy ciężkostrawne, ani nic na bazie mleka. Odpowiednie będą suchary, krakersy czy pieczywo.

Jeśli symptomy będą utrzymywać się ponad 2 dni musimy iść do medyka. Natomiast jeśli istnieje choćby minimalne prawdopodobieństwo, że źródłem zatrucia są ryby lub substancje egzotyczne trzeba niezwłocznie skontaktować się ze specjalistą.

Głównie za problemy trądzikowe odpowiedzialne są złe procesy zachodzące w naszym ciele, najczęściej jest to wina nieprawidłowej diety. Niedostarczanie odpowiednich ilości witamin i mikro i makroelemntów, a dostarczanie chemicznych składników jest największym nieprzyjacielem zdrowej skóry.

Zawarte w przetworzonym jedzeniu ulepszacze smaku zalegają w naszym ciele i w konsekwencji doprowadzają do powstawania złogów, które w pewien sposób muszą wyjść z organizmu. Jest to znacznie uproszczony, jednak nardzo dosadny przebieg tworzenia się pryszczy.

Za zmiany skórne zawsze odpowiedzialne jest coś złego. Mogą być to zmiany gospodarki hormonalnej, ale także stres potrafi zrobić swoje, tak jak i toksyny zewnętrzne. Natomiast u ludzi nadmiernie dbających o swój wygląd przyczyna najczęściej tkwi w nieodpowiedniej pielęgnacji i stosowaniu zbyt ostrych kosmetyków, które wyjałowiając skórę, pobudzają ją do wydzielania nadmiernej ilości sebum, które to zapycha pory i znowu doprowadza do tworzenia się zmian skórnych.

Aby móc rozpoznać przyczynę trądziku i odpowiednio z nim walczyć konieczna jest wizyta u specjalisty. I tym znawcą nie jest kosmetyczka! Trzeba udać się do lekarza dermatologa, idealny będzie z zakresu medycyny estetycznej. On stwierdzi czy potrzebna jest nam kosmetyczka, terapia antybiotykowa czy może terapia endokrynologiczna.

Na pewno nie należy leczyć krost na własną rękę, ponieważ zmiany skórne określane bliznami potrądzikowymi są bardziej problematyczne niż same krosty, jednak najważniejsze jest to, że zostają na stałe.

Dzięki temu możemy wyróżnić przede wszystkim przepukliny wrodzone czyli takie, które diagnozowane są w pierwszych 2 latach życia i przeważnie są spowodowane zaburzeniem w procesie zstępowania jąder. Często diagnozowana jest przepuklina pępkowa. Vhoroby nabyte to przede wszystkim przepukliny brzuszne, które są następstwem zmniejszenia funkcjonalności i napięcia mięśniowego w jamie brzusznej i parcia na nie innych narządów. Dlatego ten gatunek przepukliny jest domeną osób w starszympokaźnym wieku. W skrajnych przypadkach może dojść do wystąpienia tego urazu w czasie kaszlu czy silnego parcia na pęcherz.

W kwiecie wieku przeważnie spotyka się przepukliny pourazowe, które występują w wyniku ekstremalnego wysiłku fizycznego czy w wyniku innego niespodziewanego bodźca.

Najczęściej spotykane przepukliny brzuszne to: pachwinowa, udowa i pępkowa.

Kuracja polega na operacyjnym odprowadzeniu zmienionego organu, bądź jego części we właściwe miejsce, łącznie ze wzmocnieniem miejsca, w którym wystąpiło przerwanie tkanki.